VEGETARIAN 3

Το ομολογώ. "Εχω ένα θέμα" με τις καφετί φακές. Το βρίσκω άσχημο σαν πιάτο. Αισθητικά. Και τη σούπα φακές τη πιό άσχημη σούπα e-v-e-r!  Α σ χ η μ η!

Ακόμα κι' άν είσαι δεξιοτέχνης μάγειρας και οι φακές είναι από σπόρο φροντισμένο, η σούπα φακές  παραμένουν για μένα το βαρετότερο φαγητό της ελληνικής κουζίνας. Α π ε λ π ι σ τ ι κ ά  β α ρ ε τ ό !

Κάτι σαν το καφέ ταγιέρ της διευθύντριας της εφορίας μας. 

Εχω δοκιμάσει , χμ, "ενδιαφέρουσες φακές". Τις επονομαζόμενες "μυρωδάτες φακές με τη δαφνούλα και το σκορδάκι τους" , ή τις "τέλεια χυλωμένες φακές με λάδι στο τέλος". Με "μπόλικο" μεράκι και ξύδι σπιτικό και φέτα και ζυμωτό ψωμί , σε "συμπαθητικό" ταβερνάκι με πολύ χιόνι έξω, από γιαγιάδες και μαμάδες...και...και... Συνεχίζω να βαριέμαι τις φακές, όπως συνεχίζω να βαριέμαι κάθε εμμονή στα παλιά, τα δοκιμασμένα, τα αναγνωρισμένα ως "λάθος συνταγή".

Ομως. Αναγνωρίζοντας -εκτός από τη γηγενή μελαγχολία τους σαν πιάτο- την θρεπτική αξία και τη θέση τους στη καθεστηκυία γαστρονομική , ελληνική και οικογενειακή τάξη- είπα να δώσω μιά ακόμα ευκαιρία σήμερα σ' αυτό το καφετί αποκρουστικό όσπριο με το απαίσιο καφετί ζουμί και τη χωμάτινη καφετί γεύση.

Εμπρός φακές, φώτα, κάμερα , πάμε. 

TWO MINUTES ANGIE ΖΕΣΤΗ ΣΑΛΑΤΑ ΦΑΚΕΣ  ΜΟΥΛΤΙΚΟΛΟΡΑΣΙΟΝ

Βράζω τις φακές στο τσικ.

Ξεφορτώνομαι το ζουμί τους.
Τρίβω ένα μεγάλο κομμάτι τζίντζερ στο τρίφτη.
Πιέζω ελαφρά δυό αποφλοιωμένες σκελίδες σκόρδο.

Κόβω ένα κρεμμύδι,  δύο-τρία φρέσκα κρεμμυδάκια με αρκετό από το πράσινο μέρος τους, μιά κόκκινη, μιά πορτοκαλί και μιά κίτρινη πιπεριά, 2-3 πιπεριές καυτερές , λίγο κόλιαντρο και μαιντανό.
Αποφλοιώνω ένα καρότο και συνεχίζω μέχρι να έχω όλο το καρότο σε λεπτές διάφανες φλύδες.
Καβουρδίζω σε αντικολλητικό τηγάνι και σε χαμηλή φωτιά τους σπόρους μουστάρδας (που τους έχω λίγο πιέσει με την ανάποδη από ένα ξύλινο κουτάλι) για να ξυπνήσουν τα αρώματά τους.

Τσιγαρίζω σε λίγο λάδι τα λαχανικά μέχρι να ροδίσουν σε δυνατή φωτιά, χωρίς να μαλακώσουν. (Πρώτα τα κρεμμύδια μέχρι να καραμελώσουν, μετά το σκόρδο , τις καυτερές πιπεριές και το τζίντζερ και μετά πιπεριές και καρότα μέχρι να ροδίσουν .

Προσθέτω τις φακές και τις "γυρίζω" στο τηγάνι μιά δυό βόλτες να πάρουν τη νοστιμιά απ' όλα τ' άλλα.
Βγάζω από τη φωτιά.
Προσθέτω αλάτι και πιπέρι , λίγο φρέσκο ελαιόλαδο και το χυμό από ένα λεμόνι. Ανακατεύω καλά. (Αν είχα , θα έβαζα και τα ψαχνά από ένα ροζ γκρέιπφρούτ. )
Προσθέτω κόλιαντρο ή μαιντανό.  

Σερβίρω.
Δοκιμάζω. 

(Χμ... Κάπως καλύτερα...Ας βάλω μια κουταλιά στραγγισμένο γιαούρτι από πάνω!)

VEGETARIAN 2

Τι πιό θρεπτικό από τα όσπρια – φασόλια, ρεβύθια, φακές, φάβα, κουκιά.. Φαγητό που γεμίζει το πιάτο ευωδιά και θρεπτικά συστατικά, (και πρωτείνη ΑΑ για τους χορτοφάγους) χωρίς να αδειάζει και το πορτοφόλι! Συνοδεύονται τέλεια με ελιές, ξηρούς καρπούς, βολβούς, παστό ψάρι, καυτερές πιπερίτσες, φρέσκα και ξηρά κρεμύδια, τυρί  και μπόλικο φρέσκο, αχνιστό ψωμί! 

Βέβαια, όταν ήμουν μικρή μόνο όσπρια δεν ήθελα να φάω! Αλλά, μεγάλωσα, ταξίδεψα, και δοκίμασα φαγητά από διάφορες χώρες και κατάλαβα ότι, με λίγο μεράκι και φαντασία, ένα ‘βαρετό’ πιάτο με όσπρια μπορεί να είναι γεμάτο εκπλήξεις, τολμηρές νότες και εξωτικές γεύσεις. Με λίγα λόγια, μπορεί να μας ταξιδέψει.

Ένα από αυτά τα φαγητά είναι, για μένα, το xούμους, το ανατολίτικο ντιπ που πάει παντού. Μμμμ...πεινάω μόνο που το σκέφτομαι!

TWO MINUTES ΑΝΝΙΑ ΧΟΥΜΟΥΣ*

500 γρ. βρασμένα ρεβύθια, που τα έχετε αφήσει στο νερό όλη νύχτα .(* Κρατήστε το νερό στο οποίο έβρασαν)      

4 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένο

Χυμό από 2 λεμόνια

2 κουταλιές της σούπας ταχίνι

2 κουταλάκια του γλυκού κύμινο

1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 κουταλάκι του γλυκού πιπέρι

Λίγο ψιλικομμένο μαϊντανό

10 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο

γλυκειά πάπρικα και επιπλέον μαιντανό για γαρνιρισμα

κουκουναρόσπορο ελαφρά καβουρντισμένο (προεραιτικό

Βράζουμε τα ρεβύθια σε νερό μέχρι να μαλακώσουν (*Μην πετάξετε το νερό τους).

Ανακατεύουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά σε ένα μπολ.

Προσθέτουμε και τα βρασμένα ρεβύθια και ανακατεύουμε καλά.

Αλέθουμε το μίγμα μας ή σε μίξερ κανονικό ή με μίξερ χεριού, μέχρι να έχει απαλή υφή.

Προσθέτουμε λίγο από το βρασμένο νερό τους εάν είναι πολύ πηχτό το μείγμα μέχρι να πάρει την μορφή αλειφής.

Πασπαλίζουμε με τη πάπρικα, τον μαιντανό και προσθέτουμε το κουκουνάρι .

Δοκιμάζουμε και προσθέτουμε επιπλέον αλάτι, λάδι και λεμόνι.

Σερβίρουμε με καρότο σε μπαστουνάκια ή αραβικές πίτες. 

*Τη συνταγή και το κείμενο έστειλε η contributing editor Αννια Λέκκα Μπλαζουδάκη. 

VEGETARIAN 1

ΓΙΑ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΑΡΝΙ ΓΙΝΟΜΑΙ ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΣ.

ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑΣ ΜΗ-ΧΟΡΤΟΦΑΓΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΛΗΞΕΙ? 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΤΑ ΕΠΟΧΙΑΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΧΤΑΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΜΑΣ ΜΕ ΛΑΧΑΝΙΚΑ και ΟΣΠΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΕΣ!

TWO MINUTES ANGIE ΠΑΤΑΤΟΣΑΛΑΤΑ ΜΕ ΓΚΡΕΙΠΦΡΟΥΤ

Φυσικά είναι μιά πανεύκολη χορτοφαγική συνταγή, η μόνη της ξεχωριστή νότα είναι το γκρέιπφρούτ. Την εμπνεύστηκα χθες, στο τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας, όσο να 'ναι θες παραπάνω "ξυνίλα"σε όλα τα πιάτα όταν κυριαρχούν στο τραπέζι τα θαλασσινά και τα ψάρια.

Εβρασα τις πατάτες να κρατάνε ένα τσικ. 

Αφαίρεσα τα ψαχνά του γκρέιπφρουτ , κόβοντας το γκρέιπφρούτ στα δύο , βγάζοντας προσεκτικά κάθε ένα τρίγωνο από την ατομική θήκη του  και τα έβαλα πάνω στη κρύα πατάτα. Ηταν το τελευταίο γκρέιπφρούτ από το Κτήμα Ησυχάκη στα Χανιά. Χαλάλι του...

Εκοψα μικρές ροδέλλες αγγουράκι τουρσί, ψιλόκοψα φρέσκο κρεμμυδάκι και πολύ δυόσμο και μαιντανό.

Πρόσθεσα λίγες κάπαρες.

Εκανα μιά γρήγορη βινεγκρέτ με σπιτικό ξύδι και μέλι που είχα αγοράσει από τις Μηλιές, στα Χανιά , λίγη μουστάρδα από μήλο του Φ.Ψημμένου από το Πήλιο και εξαιρετικό λάδι από τη Μαρίνα Βελλή στις Ροβιές Ευβοίας. 

Αλατάκι Κυθήρων και ένα ραπανάκι για το μάτι. 

Και με ένα βραστό αυγό, το τέλειο γεύμα!

ΤΗΣ ΤΥΡΙΝΗΣ...

Η Μαρίνα Παπαθανασίου Βελή είναι μία από τις πλέον πολυάσχολες γυναίκες που γνωρίζω. 

Ηταν το ίδιο από το σχολείο, από τότε την θυμάμαι ίδια, έτρεχε στα θεατρικά, τα παζάρια και τις χειροτεχνίες και με ιδιαίτερη ευκολία τα κατάφερνε όλα περίφημα , όπως και τώρα.

Με τον άντρα της, τον Στεφανο, έχουν τον" Ελαιώνα" , ένα υπέροχο πανδοχείο καταμεσίς ενός... μεγάλου ελαιώνα , φτιάχνει και πουλάει ελιές και εξαιρετικό λάδι, είναι ενεργό μέλος του εκεί συνεταιρισμού , φτιάχνει μόνη της τα φαγητά, πρωινά, γλυκά και τα δωράκια για τους επισκέπτες της, μεγαλώνει τα -μεγάλα πλέον- δυό παιδιά της και , επιπλέον , είναι ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΘΥΜΗ, ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΗ  ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ σε ό,τι της προτείνεις.  

Είναι από τους ανθρώπους που φροντίζουν και γι' αυτό μπορώ ανεπιφύλακτα να προτείνω τον Ελαιώνα, για μια κοντινή απόδραση τελευταίας στιγμής. 

Από τη Μαρίνα είναι και το κείμενο, οι φωτο και οι συνταγές που ακολουθούν επ' ευκαιρία της αυριανής Κυριακής της Τυρινής. 

Τσιπς τυριού. 

Λοιπόν....κάτι που τρώγεται στο όρθιο και ασταμάτητα. Κάτι που όσα και να έχεις δεν φτάνουν. Κάτι που είναι λίγο πιο υγειινό από γαριδάκια..

2 φλυτζάνια τριμμένο Cheddar

½ φλυτζάνι τριμμένη παρμεζάνα

½ φλυτζάνι μαλακιά μαργαρίνη

3 κουταλιές σούπας νερό

Λίγο αλάτι

1 φλυτζάνι βρώμη άβραστη =κουάκερ

½ φλυτζάνι σπασμένα φυστίκια Αιγίνης

¾ φλυτζανιού αλεύρι

Ανακατεύουμε καλά τυριά, μαργαρίνη και νερό με το μίξερ στην μέτρια ταχύτητα. 

Προσθέτουμε αλεύρι και αλάτι. 

Προσθέτουμε βρώμη και φυστίκια και ανακατεύουμε. 

Πλάθουμε τη ζύμη σε μπαστουνάκι και την τυλίζουμε σε μεμβράνη. 

Βάζουμε την ζύμη στο ψυγείο για 4 τουλάχιστον ώρες. (Μπορεί να διατηρηθεί ως μια βδομάδα). 

Προθερμαίνουμε το φούρνο στούς 200 βαθμούς. 

 Κόβουμε από το μπαστούνι φέτες περίπου 3-6 mm πάχος ζύμης και τοποθετούμε σε ταψί πάνω σε λαδόκολα. Ψήνουμε  για 10-15 λεπτά μέχρι να πάρουν χρώμα.

(Η συνταγή βγάζει 5 δωδεκάδες.)

Ντιπ με τυρί και ελιά

 125 gr ανθότυρο ή cottage

125 gr τυρί κρεμώδες

8-10 μαύρες ελιές χωρίς κουκούτσι φιλοκομμένες (κατα προτίμηση από τις Ροβιές)

1 κουταλάκι γλυκού θυμάρι

Λίγο πιπέρι

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί. 

Σερβίρουμε σε ένα μπολ. 

Τρώγεται με κριτσίνια, φρυγανιές, ζεστό ψωμι...

www.eleonashotel.com

Αγροτουριστικός Ξενώνας

ελαιώνας

Ροβιές Ευβοίας 34005

τηλ 22270 71619 fax 22270 71630

email: info@eleonashotel.com

www.eleonashotel.com

http://www.facebook.com/pages/Eleonas-Hotel/97543389160?sk=info

Μία απόδραση και σύντομα παρακαλώ...

Λέω να πάω στο Πήλιο. Το δεύτερο αγαπημένο μου ελληνικό "περιβόλι" μετά τη Κρήτη. Τα έχει όλα και πλουσιοπάροχα , φρούτα, λαχανικά και ξηρούς καρπούς , λουκάνικα, τυριά και βότανα και μανιτάρια. Κένταυρους, μύθους και θάλασσες , παραλίες και βουνά, ποταμάκια και περιπάτους , μονοπάτια και πηγές , πανέμορφα φιλόξενα πανδοχεία. Κάθε στροφή του δρόμου και μιά ομορφιά... Κάθε φορά που πάω εκεί, είναι πραγματικά σαν να δραπετεύω μαγικά σ' ένα παραμύθι... Απλώνω το χέρι, κόβω ένα φυρίκι, και , με μάθατε πιά, να μην επαναλαμβάνομαι.

Ο Φιλάρετος Ψημμένος , ("ένας ξενοδόχος με γαστρονομικές ανησυχίες" , όπως τον περιέγραψε η Θάλεια Τσιχλάκη στο ΒΗΜΑ) του πανδοχείου "Αμανίτα" στη Τσαγκαράδα, θα μας πάει πεζοπορία στη Φύση, θα μαγειρέψει , θα διηγηθεί ότι έχει ανακαλύψει , θα οργανώσει πικ νικ σε ονειρικές τοποθεσίες , θα μαγειρέψει και θα δοκιμάσουμε ό,τι έχει δημιουργήσει με τα χέρια του από προιόντα που βρίσκει στο διάβα του κάθε μέρα που περπατάει τα βουνά του και σκύβει να μαζέψει , μιά τα δαμάσκηνα για μιά μαρμελάδα, μιά τα μήλα για μια μουστάρδα , τις γουργουλιάνες για μια σάλτσα μποσκαγιόλα - που πρέπει να θυμηθώ να πάρω μαζύ μου, για να μην έχω να μαγειρέψω αμέσως μετά την επιστροφή σ' αυτόν τον καθημερινό -ανελέητο πλέον- τρόπο ζωής.
Αυτό που αποζητώ ονομάζεται "τουρισμός υπαίθρου" και είναι ακόμα στα σπάργανα στην ομορφότερη χώρα του κόσμου.

ΧΤΑΠΟΔΙ ΓΙΑ ΠΙΚ ΝΙΚ ΤΟΥ ΦΙΛΑΡΕΤΟΥ ΨΗΜΜΕΝΟΥ

"Παραδοσιακά την Κυριακή , λέει ο Φιλάρετος Ψημμένος, "πριν την Καθαρή Δευτέρα κάνουμε ένα πικ νικ στη Σουρβιά, ένα σημείο που δεσπόζει στο φαράγγι του Μυλοπόταμου. Ένα από τα εδέσματα είναι και το χταποδάκι κι αυτή είναι η συνταγή του."

3 – 4 φρέσκα xταποδάκια
2 δαφνόφυλλα
ξύδι από σταφύλι φράουλα

παρθένο ελαιόλαδο

Καθαρίζουμε τα χταποδάκια (αφαιρούμε το περιεχόμενο της κοιλιάς και το στόμα), αν δεν μας το έχει καθαρίσει ο ψαράς. 
Τα βάζουμε ολόκληρα σε πλατειά ρηχή κατσαρόλα χωρίς τίποτε, σε δυνατή φωτιά. 
Μόλις ζεσταθούν, βγάζουν το ζουμάκι τους και βράζουν σε αυτό. 
Χαμηλώνουμε τη φωτιά, ρίχνουμε τα δαφνόφυλλα.
Βράζουμε έως ότου μαλακώσουν εντελώς. 
Αφήνουμε να κρυώσουν, τα στραγγίζουμε και τα κόβουμε σε κομμάτια. 
Τα βάζουμε σε γυάλινο βάζο, προσθέτοντας και τα δαφνόφυλλα. 
Συμπληρώνουμε με ξύδι έως τα ¾ του βάζου και ελαιόλαδο έως πάνω. 
Ανακινούμε ανά διαστήματα και έχουμε ένα πολύ ωραίο μεζέ για τσίπουρο.

Το λαχταριστό ξύδι, χειροποίητο από σταφύλι "φράουλα". 

(Το ζουμί του χταποδιού, που περίσσεψε, το κρατάμε. Έχει πολλές μαγειρικές χρήσεις.
Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε ένα ριζότο θαλασσινών, ή για να νοστιμίσουμε ζυμαρικά, ρύζι, κλπ.)

Πανδοχείο Αμανίτα , Τσαγκαράδα Πήλιο, τηλ. 24260-49707. www.amanita.gr

Αγαπητέ κύριε Σόιμπλε...

Εγώ πάντως κύριε Σόιμπλε , σας το υπόσχομαι, θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για ένα καλύτερο αύριο!

Θα βάλω τα δυνατά μου, εγώ το μικρό βαζάκι γλυκό τριαντάφυλλο από τη Κοζάνη. Θα υψώσω το παράστημά μου και θα δώσω δουλειά και έσοδα στον συνεταιρισμό και στον τόπο μου και θα συνεισφέρω στη κουζίνα της χώρας μου με το ντελικάτο άρωμά μου.

Είμαι που είμαι ένα κουκλί από τη βουλγάρα μάνα μου, ροζ και αρωματικό όσο δεν πάει άλλο! Μπήκα στη χώρα νόμιμα το 2004 , ρίζωσα στη περιοχή και έδωσα τη πρώτη μου συγκομιδή το 2006 και την πρώτη απόσταξη το 2009.

Τί ζητάω? Ενα ποτισματάκι κι' αυτό μόνο τον πρώτο χρόνο της ζωής μου, μετά τίποτα. Οι ρίζες μου είναι δυνατές και βρίσκουν όσο νερό χρειάζομαι από μόνο μου...

Λουλουδίζω την Ανοιξη και με μαζεύουν Μάιο-Ιούνιο νωρίς-νωρίς στο χάραμα, πριν με δεί ο ήλιος και πάρει έστω και λιγο από τό άρωμα των πετάλλων μου και να με αποστάξουν μετά σε ροδέλαιο, ροδόνερο ή γλυκό του κουταλιού σε βαζάκια με ροζ καρό υ-φα-σμά-τι-νο (όχι τυπωμένο και ανοησίες) καπάκι . Η κάθε μιά από μας μπορεί να βγάζει και 500-600 άνθη! Οχι παίζουμε!

Μην νομίζετε ότι είμαστε και πάρα πολλά , 100 στρέμματα όλα κι' όλα τίγκα στη Ρόζα τη Δαμασκηνή και τη Σεντιφλόρα (εκατοντάφυλλη). Ομως, ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΣ ΑΡΩΜΑΤΙΚΩΝ ΦΥΤΩΝ ΒΟΙΟΥ ΚΟΖΑΝΗΣ στοχεύει στα 3.000 στρέμματα τριαντάφυλλου και άλλων αρωματικών και φαρμακευτικών φυτών και τότε ...θα τα ξαναπούμε. (Κύριε Σόιμπλε, χα χα, χα! ).

TWO MINUTES ANGIE ΚΡΕΠΕΣ ΜΕ ΓΛΥΚΟ 
ΤΟΥ ΚΟΥΤΑΛΙΟΥ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ*


(Για το τραπέζι της Καθαρής Δευτέρας και τη Σαρακοστή προτιμάμε γλυκά του κουταλιού και λιγότερη σοκολάτα , τον κλασσικό χαλβά του μπακάλη χοντροκομμένο πάνω από μήλα και αχλάδια με λίγη κανέλλα και τα εξαιρετικά αμυγδαλωτά χιώτικου μανταρινιού-μικρές μπουκιές με απίστευτη γεύση από το Π.Γ.Ε. (Προιόν Γεωγραφικής Προέλευσης) εσπεριδοειδές, της εταιρίας Citrus.

Citrus deliciose tenore, το μοναδικό χιώτικο μανταρίνι , πρώτη ύλη για τα αμυγδαλωτά της Citrus. 

Πάντως και στις ντελικάτες αυτές κρέπες το γλυκό του κουταλιού τριαντάφυλλο πάει πολύ όμορφα. Οπως και κρύο από το ψυγείο με ελληνικό καφέ το καλοκαιρινό απόγευμα-εννοείται...)

Ανακατεύω 125 γραμμάρια αλεύρι , ένα αυγό και 300 ml γάλα (για 8 μεγάλες κρέπες).
Αφήνω για μισή ώρα το μίγμα να "ξεκουραστεί". 
Λιώνω λίγο καλό βούτυρο σε αντικολλητικό τηγάνι διαμέτρου 20-25 εκ. περίπου.
Αδειάζω 1/3 περίπου του φλυτζανιού μίγμα κρέπας και κουνάω το τηγάνι να καλύψει όλο τον πάτο.
Τηγανίζω μέχρι να  βγάζει φουσκαλίτσες και μετά τη γυρίζω και από την άλλη μεριά.
Σερβίρω τις κρέπες με το γλυκό κουταλιού τριαντάφυλλο δίπλα ή διπλωμένες σαν φλογέρες.

kozaniroses.gr

Τί θα κάνεις φέτος το καλοκαίρι...

Τί όμορφα που είναι να συνομιλείς με τον κ. Δημητριάδη της ΒΙΟΛΕΑ,  την εταιρία - καμάρι των υπέροχων βιολογικών έξτρα παρθένων κρητικών λαδιών μας στο εξωτερικό.

Μέσα σ' αυτό το γκρίζο χειμωνιάτικο τοπίο , ο δημιουργός της αξιόλογης εταιρίας μού εξηγεί σήμερα πόσο σημαντικό είναι το θέμα του Αγροτουρισμού για την Ελλάδα. Το Πανελλήνιο Συνέδριο Αγροτουρισμού γίνεται σ' ένα μήνα εκεί και η Κρήτη είναι η οικοδέσποινα. Δίκαια, μιά και από κεί ξεκίνησε αυτή η ιδέα. (Οταν εγώ ήμουν μικρή, άν ήθελες να το παίξεις χίπισσα , έβαζες ένα τρύπιο τζην , φόραγες ένα κρητικό μαντήλι και σανδάλια από το Μοναστηράκι και έφευγες με τη σλιμπάγια σου να μαζέψεις ελιές και πορτοκάλια εν μέσω εξεταστικής αφήνοντας τους γονείς σου να αναρωτιούνται.Τα πράγματα άλλαξαν από τότε βέβαια και αυτού του είδους η νεανική ορμή ονομάζεται αγροτουρισμός, διότι οι μόδες έρχονται και παρέρχονται πλήν όμως η καρδιά μερικών ακόμα χτυπά όταν είναι κοντά στη Φύση. Εστω και με Crocs...)

Αλλά, περί αγροτουρισμού ο λόγος... Απλά , μου εξηγεί  ο κ. Δημητριάδης , υπάρχουν δύο ειδών τουρίστες. Ο "κουρασμένος" τουρίστας που θέλει μιά πισίνα , μιά ομπρέλλα και καμμιά δεκαριά μπύρες καθημερινά για να πεί ότι πέρασε καλά, και ο "εναλλακτικός" , που θέλει να κάνει κάτι πιό δημιουργικό για να νιώσει πραγματικές διακοπές. Ο δεύτερος είναι που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει πρισσότερο στην Ελλάδα, τον πρώτο τον καλύπτει ήδη ο μαζικός τουρισμός εδώ και αλλού. Αν θέλουμε να τονώσουμε λοιπόν τον ποιοτικό παραγωγό αλλά και τον τουρισμό, ο αγροτουρισμός είναι μιά διεθνής επιτυχημένη συνταγή.

Ο εναλλακτικός τουρίστας είναι επιβεβαιωμένα πλουσιότερος κατά βάση, πιό μορφωμένος και σαφώς πιό ευγενικός και θέλει να γνωρίσει τη χώρα μας μέσα από δραστηριότητες που τον ενδιαφέρουν , όπως αναριχήσεις , περιπάτους σε μποστάνια , αμπέλια και λιοτρίβια, ορειβασία και καταδύσεις , θέλει να περπατήσει  αρχαία μονοπάτια , να μαγειρέψει τοπικές σπεσιαλιτέ και να τρυγήσει ό ίδιος με τα χέρια του την Ελληνική Γή, από μέλι και ροδάκινα μέχρι σταφύλια και βότανα. Ο εναλλακτικός τουρίστας "θέλει να γίνει Ελληνας για λίγο...". Είναι ένας "ψαγμένος" και χορτασμένος από ύλη τουρίστας που κυνηγά τις εμπειρίες και όχι τις μπύρες.

Νά , η Βουργουνδία, για παράδειγμα, μου λέει ο κ. Δημητριάδης , που έχει οργανώσει τον τρύγο της και τον έχει μετατρέψει σε τουριστική ατραξιόν, δέχεται πλέον κρατήσεις για μάζεμα σταφυλιών μόνο μετά το 2016 ! Ναί, ναί, η Βουργουνδία είναι "sold out" που λένε...

Τί κάνεις σαν αγροτουρίστας στην Βουργουνδία. Πάς , τρυγάς νωρίς το πρωί, τρώς με τους άλλους τουρίστες/εργάτες τα εκπληκτικά φαγητά της περιοχής, μένεις σε απίστευτης ομορφιάς αγροτόσπιτα μέσα σε μποστάνια και χωράφια και φεύγοντας , αγοράζεις 2-3 κάσσες κρασί ή τυρί και όλοι είναι ευχαριστημένοι. Γυρίζοντας στη χώρα σου, περνάς τον χειμώνα σου καρφωμένος στην οθόνη του υπολογιστή χαζεύοντας ξανά και ξανά τις φωτογραφίες και α βίντεο από αυτή την αξέχαστη εμπειρία , ο παραγωγός βγάζει ευκολότερα χρήματα από τις αγορές σου χωρίς τόσο κόπο όσο θα χρειαζόταν αν πουλούσε τα προιόντα του αλλιώς, η χώρα διαφημίζεται γιατί κάποιος την γνώρισε "από μέσα" , όλοι χαρούμενοι κι' ευχαριστημένοι...

Σκέψου εμείς να οργανώναμε σοβαρά τον αγροτουρισμό... Και να προσφέραμε οργανωμένα συγκομιδή πορτοκαλιών στην Ακροκόρινθο και μαστίχας στη Χίο , αναριχήσεις και  σπογγαλιεία στη Κάλυμνο, αγγειοπλαστική και παραδοσιακές μαγειρικές στη Σίφνο , περιπάτους στα αρχαία μονοπάτια της Τήνου , αναριχήσεις στον Ολυμπο , τρύγο στη Νεμέα ,τυροκομία στη Κρήτη,  μελισσοκομία στην Ικαρία...

"Ο αγροτουρισμός στην Ελλάδα μας πάει "γάντι" γιατί αυτά που θεωρούνται "μειονεκτήματα" στον πρωτογενή τομέα (μικρό επενδυτικό κεφάλαιο, τεμαχισμένος και μικρός κλήρος, ανώμαλα εδάφη, αποκομμένη νησιώτικη γη...|) γίνονται προτερήματα στον τουρισμό υπαίθρου. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει σε όλους είναι ότι, ο αγροτουρισμός είναι ο τελευταίος άσσος αϊφόρας ανάπτυξης της Ελληνικής υπαίθρου", καταλήγει ο κ. Δημητριάδης και σπεύδει να γυρίσει με τη σύζυγό του Κριστίν Λακρουά στη δουλειά τους, είναι η εποχή της εμφιάλωσης του εξαιρετικού λαδιού τους για να πάρουν τον δρόμο προς το εξωτερικό. 

Μικροί επώνυμοι πρεσβευτές μας...

TWO MINUTES ANGIE ΡΙΖΟΤΟ ΜΕ ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΛΑΔΙ ΜΕ ΑΡΩΜΑ ΝΕΡΑΝΤΖΙ

(Αν σας έχω καταλάβει καλά, τότε κάθε φορά που βράζετε ένα κοτόπουλο για κοτόπιττα ή σαλάτα ή πίττα, κρατάτε το ζωμό του σε μικρά βάζα στην κατάψυξη. )

Βράζω μισό λίτρο ζωμό κοτόπουλου σπιτικό.
Χονδροκόβω ένα μεγάλο πακέτο φρέσκα μανιτάρια πορτομπέλο.
Μουλιάζω ένα πακετάκι μανιτάρια πορτσίνι σε 2 κούπες βραστό νερό.
Ζεσταίνω ελαφρά λίγο ελαιόλαδο σε ένα βαθύ και απλωτό τηγάνι.
Ψιλοκόβω ένα κρεμμύδι και το σωτάρω ελαφρά με μισό κιλό ρύζι αρμπόριο ανακατεύοντας συνέχεια.
"Σβήνω" με ένα ποτήρι ξηρό κρασί. Χαμηλώνω τη φωτιά. Αφήνω να εξατμισθεί.
Προσθέτω τα μανιτάρια πορτσίνι με το ζουμί τους και ανακατεύω συνέχεια.
Μόλις πιεί και το μανιταροζουμί προσθέτω τα φρέσκα μανιτάρια.
Προσθέτω ζωμό, περιμένω να τον αποροφήσει ανακατεύοντας ελαφρά και κάνω τό ίδιο μέχρι να αποροφηθεί όλος ο χυμός και το ρύζι να είναι al dente.
Απομακρύνω από τη φωτιά και ρίχνω μιά κούπα παρμεζάνα τριμμένη και αρκετό μαιντανό, τον περισσότερο στη πιατέλα.
Ραντίζω με φρέσκο ελαιόλαδο ΒΙΟΛΕΑ, αρωματισμένο με νεράτζι.
Σερβίρω ΑΜΕΣΩΣ . Α-ΜΕ-ΣΩΣ!

Μαζί με το λάδι συνθλίβονται και λεμόνια ή  νεράντζια...

ΡΕΒΥΘΑΔΑ ΜΕ ...ΤΑ ΠΕΡΙΞ ΤΗΣ!

Σκέφτομαι πόσο βαρετή θα ήταν η μαγειρική αν δεν συνεργαζόταν με την Μαγεία , την Αγγειοπλαστική, τη Φωτογραφία , τη Φιλία , την Εφευρετικότητα και άλλες σημαντικές αρετές, τέχνες και τεχνικές.

Για να είμαι ακριβής , η μαγειρική δεν μου αρέσει πάντα. Μου αρέσει όμως τρελλά όταν με συγκινούν τα πάντα γύρω της!

Να το πώ καλύτερα, όταν με συγκινούν τα υλικά, ο τρόπος απόκτησης της συνταγής και του μαγειρέματος , η παρέα, η θέα απ' το παράθυρο, ο καλός ο λόγος καθώς και οι εκάστοτε ... πολιτικοοικονομικοψυχολογικοανθρωπολογικές συνθήκες, τότε συν-κινούμαι και η μαγειρική αποκτά περισσότερο νόημα για μένα.

Οταν άνθρωποι, υλικά και καταστάσεις, Τέχνες και τεχνικές συν-εργάζονται.

Από μόνη της η μαγειρική κινδυνεύει να γίνει μιά πεζή, καθημερινή εργασία σύττισης, οικογενειακής ή μαζικής,  όπως όλες οι Τέχνες και οι τεχνικές όταν τους αφαιρέσουμε το "κατιτίς".

Ναί, μιά συνταγή θα είναι πάντα μιά συνταγή , όσο και να θες να την παρουσιάσεις σαν σημαντικότερη άλλων πραγμάτων και ένα φαγητό μπορεί να είναι -ή να μην είναι- το πιάτο στο τραπέζι της Δευτέρας, Τρίτης, Τετάρτης...

Ιδίως μιά ελληνική συνταγή, από τη μάνα της απλή , οικονομική, οικογενειακή και θρεπτική με το πετυχημένο μεταξωτό αυγολέμονο, το καλλιτεχνικό δίπλωμα του ντολμά , το κρατσανιστό μπακλαβά, τη μελωμένη κακαβιά και το αφράτο τηγάνισμα του μπαρμπουνιού σαν τα δυσκολότερα κεφάλαια.

Η τη μελωμένη κυριακάτικη ρεβυθάδα. Θέλω να δώσω μιά συνταγή ρεβυθάδας χωρίς όμως να μιλήσω μόνο για ρεβύθια, λάδι, κουταλιές της σούπας κτλ.

Θέλω να μιλήσω για τη φιλία, τη φίλη που σου δίνει τη συνταγή, τη προφορική Παράδοση, τη μετάδωση και διάσωση και αυτής της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η σημερινή ρεβυθάδα είναι Κυθνέικη, όχι Σιφνέικη, έχει πράσσο και σέλινο. Τη δοκίμασε η φίλη μου στο μεζεδοπωλείο "Ξερολιθιά" της Αλκης στα Λουτρά της Κύθνου , της άρεσε , η μαγείρισα την μοιράστηκε απλόχερα και νάτην εδώ να διαδίδεται και ...ηλεκτρονικά μιά ηλιόλουστη Κυριακή. "Των Ελλήνων οι κοινότητες".

Μαγειρεύτηκε το πιό κρύο μεσημεράκι του χειμώνα σε σπιτική κουζίνα, με μαλαγουζιά και τσιμπητή γραβιέρα Κρήτης, τρείς προβληματισμένοι άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι κι' ένα σκυλί που το τάσι του έμπαινε συνέχεια στο κάδρο της φωτογραφίας.

Ψήθηκε σε μιά γάστρα , φτιαγμένη από τα χεράκια της φίλης μου της Λίνας Λύχνου, πλασμένη θά έπρεπε να πώ. Μιά γάστρα που ξεκίνησε από ένα στούμπο πηλού , έναν τροχό , ένα χερουλάκι χειροποίητο , ένα δυνατό φούρνο, σ' ένα μικροσκοπικό ατελιέ κεραμικής στο κήπο της...

Φωτογραφήθηκε από τον εξαιρετικό Διευθυντή Φωτογραφίας Κωστή Παπαναστασάτο που οσφρίστηκε τη ρεβυθάδα σε όλα της τα στάδια και περίμενε ώρες να μαγειρευτεί για τη τελική λήψη...

Ημουν κι εγώ εκεί, όχι για να μαγειρέψω μόνον...

TWO MINUTES ANGIE ΡΕΒΥΘΑΔΑ ΚΥΘΝΕΙΚΗ

Μουλιάζουμε ένα σακουλάκι ρεβύθια αποβραδίς σε νερό που τα σκεπάζει και περισσεύει.
Το επόμενο πρωί σουρώνουμε, ξεπλένουμε και ραντίζουμε με μαγειρικη σόδα.
Αφήνουμε για μιά ώρα και ξεπλένουμε.
Ψιλοκόβουμε μισό κρεμμύδι καί μισό πράσσο και μισή χουφτίτσα σέλινο.
Βάζουμε τα ρεβύθια και τα λαχανικά στη γάστρα και τα ανακατεύουμε.
Προσθέτουμε 2-3 κουταλιές λάδι , αλάτι και πιπέρι και νερό να τα καλύπτει .
Ψήνουμε σε μη προθερμασμένο φούρνο για μιά ώρα στους 180, μιάμιση ώρα στους 150 και μία ώρα στους 140 βαθμούς. Σύνολο 3 1/2 ώρες.
Ενδοιάμεσα -εννοείται- ότι δεν κρατιόμαστε και ανοίγουμε κάθε τόσο, ανακατεύοντας και ελέγχοντας τα ζουμιά της. Αλλά μπορείς και να συγκρατηθείς, η συνταγή είναι αλάνθαστη, ειδικά γι' αυτούς που φοβούνται τα όσπρια στο φούρνο και το μαγείρεμα σε γάστρα.
Σερβίρουμε με μπόλικο φρέσκο λάδι και λεμόνι.

Μοιραζόμαστε τη ρεβυθάδα, ένα χειμωνιάτικο  μεσημέρι , μια κοινή απόγνωση , τρείς άνθρωποι γύρω από ένα τραπέζι που για τρεισίμιση ώρες κάτι έκαναν μαζύ.

 

ΤΣΙΓΑΡΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ!

ΤΣΙΓΑΡΙΔΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ
της Δήμητρας Σταυρίδου

"Κεφαλονίτισσα δεν είμαι, αλλά περήφανη Πειραιώτισσα που βρέθηκα στην Κεφαλονιά πριν 3-4 χρόνια. Ζω στο Αργοστόλι και δουλεύω στη Λειβαθώ (για όσους ξέρουν την τοπική γεωγραφία).

Τα τσιγαρίδια είναι παραδοσιακή κεφαλονίτικη συνταγή από τις πρώτες που δοκίμασα όταν ήρθα στην Κεφαλονιά. Στην ουσία είναι χόρτα γιαχνί με μυρωδικά. Η ποιότητα στην επιλογή των χόρτων είναι σημαντική, όπως και τα μυρωδικά! Εγώ συνήθως διαλέγω καυκαλήθρες, ζοχούς και σέσκουλα κι αν έχω βάζω και λίγο σπανάκι. Σημαντικό για τη γεύση είναι και το σέλινο! Εγώ επειδή το λατρεύω βάζω μπόλικο ενώ η παραδοσιακή συνταγή που δίνω παρακάτω περιέχει μόνο ένα μικρό ματσάκι. Η εκτέλεση και τα αναλυτικά υλικά ακολουθούν:

Υλικά

2-3 κιλά άγρια χόρτα εποχής

1 ματσάκι σέλινο

1 ματσάκι μαϊντανό

2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια

2 μέτρια ξερά κρεμμύδια

2 ντομάτες κομμένες σε κύβους

μισή κουταλιά πελτέ ντομάτας

(ή 1 κονσέρβα ντοματάκι ψιλοκομμένο, σε αντικατάσταση της φρέσκιας ντομάτας και του πελτέ)

3 σκελίδες σκόρδο

1 κούπα λάδι

μάραθο

μαντζουράνα

Εκτέλεση

Πλένουμε καλά τα χόρτα και τα ζεματίζουμε για 5-6 λεπτά. Τα σουρώνουμε και τα αφήνουμε στην άκρη.

Σε μία κατσαρόλα τσιγαρίζουμε στο λάδι τα κρεμμύδια (ξερά και φρέσκα) και το σκόρδο ψιλοκομμένο.

Στη συνέχεια προσθέτουμε τα χόρτα, τη ντομάτα και τα μυρωδικά. Τα ανακατεύουμε σταδιακά για 5 λεπτά και στη συνέχεια προσθέτουμε όσο νερό χρειάζεται μέχρι να σκεπαστούν και προσθέτουμε το σέλινο και το μαϊντανό (εγώ αφήνω το σέλινο σε κλωναράκια ενώ τον μαϊντανό τον ψιλοκόβω). Τα αφήνουμε να βράσουν.

Τα σερβίρουμε χωρίς πολλά ζουμιά σε ρηχό πιάτο.

Παραλλαγές!

Τα τσιγαρίδια μετατρέπονται από συνοδευτικό σε κυρίως πιάτο αν προσθέσουμε ρύζι γλασέ μαζί με το νερό και τα αφήσουμε να βράσουν.

Επίσης, αντί για χόρτα μπορούμε να φτιάξουμε τσιγαρίδια με σπανάκι και μπόλικο πράσο. Μην παραλείψετε όμως τα κρεμμυδάκια, τα μυρωδικά και τη ντομάτα!

Τέλος, τα τσιγαρίδια γίνονται και καταπληκτική γέμιση πίτας! Δεν το έχω φάει πουθενά αλλά εμένα όποτε μου περισσεύουν τα τυλίγω σε ζύμη και τα ψήνω στο φούρνο μέχρι να ροδίσουν. Γίνονται πεντανόστιμα χορτοπιτάκια!

Τα τσιγαρίδια μ' αρέσουν πολύ (ειδικά τα σπιτικά καθώς στις ταβέρνες καμιά φορά τα κάνουν πολύ λαδερά) γιατί λατρεύω τα χόρτα και τα μυρωδικά. Μου θυμίζουν γεύσεις από τη γιαγιά και τη μαμά μου και άπειρες εξορμήσεις, όποτε πηγαίναμε στο χωριό, για να μαζέψουμε χόρτα και ρίγανη του βουνού. Τα παραδοσιακά, απλά φαγάκια είναι κατά τη γνώμη μου τα καλύτερα γιατί η διατροφική τους αξία είναι αποδεδειγμένη στο χρόνο και το αρωμά τους μας συνδέει με την πολύτιμη αθωότητά μας... Μπορεί να ακούγεται πολύ ποιητικό για ένα πιάτο φαΐ όμως η νέα τάση του “comfort food” στο εξωτερικό δεν είναι τίποτε άλλο παρά σπιτικό φαγητό που μας συνδέει με την παιδική μας ηλικία ..."


Τώρα, από φωτογραφίες, δυστυχώς δεν έχω να στείλω τα τσιγαρίδια, επιφυλάσσομαι! 

Η πρώτη αυτή φωτό είναι ο λόγος που ήθελα συνταγές λεμονιού! Η λεμονιά αυτή που στολίζει την αυλή μου με το άρωμα, τη σκιά και την ομορφιά της είναι ένας από τους λόγους που νοίκιασα αυτό το σπίτι!

Μένω στο Αργοστόλι, την πρωτεύουσα και το κέντρο της Κεφαλονιάς, όμως εδώ η λέξη πόλη έχει άλλη έννοια... Στη δεύτερη φωτογραφία φαίνεται ο κόλπος του Κουτάβου, όπως φαίνεται από το γραφείο του σπιτιού, μαζί με το ωραίο μου αλεξανδρινό. Η φωτογραφία τραβήχτηκε πέρυσι, εν αναμονή κακοκαιρίας γι αυτό και τα κυμματάκια στον κόλπο...

Η φωτογραφία είναι ένα μικρό πευκοδάσος που βρίσκεται σε απόσταση ενός λεπτού με τα πόδια από εδώ που είμαι. Η φωτογραφία είναι φθινοπωρινή, τώρα το έδαφος δεν έχει ούτε χορταράκι και τα πεύκα είναι γυμνά. Όμως τα Χριστούγεννα μάζεψα πολλά κουκουνάρια, τα έβαψα χρυσά και ασημί και στόλισα μ' αυτά το σπίτι, αντί για τους πλαστικούς αγιοβασίληδες που έβαζα τα προηγούμενα χρόνια . Αυτή η περιοχή είναι από τις πιο αγαπημένες μου, προσφέρεται για υπέροχες βόλτες με ποδήλατο ή με τα πόδια, και το καλοκαίρια για πολλές βουτιές! Δεν είναι δημοφιλής περιοχή για μπάνιο αλλά εμένα μ' αρέσει γιατί έχει ησυχία, πεύκα και καθαρά νερά!

Σ' ευχαριστούμε Δήμητρα από τη Κεφαλλονιά!

και...δεν πειράζει , έχουμε εμείς φωτό από ζωχούς που μάζεψε η Ελένη στο  Μαρκόπουλο
(και το παράκανε ίσως λίγο...)

Τα απόκρυφα της Τσικνοπέμπτης

Χοντρό αλάτι Μεσολογγίου. Η Κυθήρων.

Ρίγανη Ταυγέτου πλατύφυλλη. Τη μάζεψα μόνη μου.

Και τα δύο , μετά το ψήσιμο, ραντίζουν το κρέας και του δωρίζουν μιά επιπλέον γεύση. Να μην κρύβονται στα παρασκήνια , να μην εξαφανίζονται τα μικρότερα αθόρυβα υλικά. Να ηχούν κι' αυτά... Μπορούμε να τα ακουμπήσουμε και πάνω στό ξύλινο δίσκο , σαν βουναλάκια , ακόμα πιό όμορφο και δημοκρατικό. Δυό νοστιμιές να γαρνίρουν και το κρέας και τη πιατέλα του αλλά και τις πατάτες τις τηγανιτές του από δίπλα!

Και τί πατάτες, Νάξου! Μεγάλες, κομμένες κυδωνάτες σχεδόν , τηγανισμένες σιγά-σιγά , για είκοσι λεπτά περίπου, σε πολύ λάδι από τη συμμαθήτριά μου τη Μαρίνα Βελή στις Ροβιές Ευβοίας.

Για κρέας προτιμώ σήμερα ή παιδάκια ή Τ-bone . Ο χασάπης μου είναι "φίλος" όλο το χρόνο, όχι μόνο τη Τσικνοπέμπτη , καλλιεργώ μιά σχέση αμοιβαίας ευθύνης και ειλικρίνειας μεταξύ μας. Κανένα λουκάνικο από τη μαμά του Κώστα , άν είμαι τυχερή...

Κόκκινο κρασί από τα βιολογικά κτήματα της Κλαούντια Παπαγιάννη, από τη Χαλκιδική μας. Ονομάζει τα περισσότερα κρασιά με τα ονόματα των παιδιών της. Κάτι λέει κι' αυτό!

Κρατάω τη παράδοση της Τσικνοπέμπτης. Τη παράδοση με όλη τη σημασία της λέξης όμως. Οταν κρατάμε μιά γαστριμαργική παράδοση, σημαίνει, για μένα ότι προσέχουμε λίγο παραπάνω το φαγητό και όλα του τα υλικά.

Και του χρόνου!

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ ΜΕ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗΣ*
*το μπλογκ δεν έχει σπόνσορες , δεν κάνει τοποθέτηση προιόντων και δεν προτείνει. Γυρνάει την αγορά , δοκιμάζει , καταγράφει και εμπνέεται...

Εχουμε και μείς τα δικά μας γκουρμέ αλάτια
για σπέσιαλ περιπτώσεις!

Ελαιόλαδο από τις Ροβιές Ευβοίας

Τα υπέροχα κρασιά της Κλ. Παπαγιάννη!

Πλατύφυλλη ρίγανη Ταυγέτου

Πατάτες Νάξου τηγανιτές σαν λουκουμάδες!

Παιδάκια !

Το καλοκαίρι δεν είναι μακριά...

Απορώ κι' εγώ η ίδια μερικές φορές, γιατί ενθουσιάζομαι με κάτι μικρά τέτοια πραγματάκια...

Να, ας πούμε φέτος το χειμώνα , για πρώτη φορά αποφάσισα να κάνω πίκλες λεμονιού. 

Με έπιασε η γνωστή μανία , όπως κάθε φορά που θέλω να αναρτήσω κάτι. 

Αρχικά σερφάρω στα πάντα γύρω από το θέμα μου από το ίντερνετ . 

Μπαίνω στα εγγυημένα ξένα μπλογκς και τις εφημερίδες. 

Εμπιστεύομαι τα πεντανόστιμα γαστριμαργικά περιοδικά που μπορεί να με λοξοδρομήσουν τρα-γι-κά γιατί κυττάω για πίκλες λεμονιού αλλά χαζεύω και τις σοκολατένιες τούρτες...

Ανατρέχω στα ειδικευμένα ελληνικά μπλογκς. 

Αφαιρώ τη πλειονότητα των συνταγών επειδή μου φαινόνται επιδεικτικά φορτωμένες τεχνικές και ξενόφερτες ιδέες, εκτός εποχής και πολύ ακριβές.

Βάζω λίγο το μυαλό μου να δουλέψει. 

Τηλεφωνώ σε φίλους και ζητάω τη βοήθειά τους. Λέμε και κανένα νέο. κανονίζουμε και καμμιά έξοδο. Αν ρίξω την ιδέα της συνταγής και ενθουσιαστούν , συνεχίζω. Αν δεν, ακούω και προσαρμόζω αλλά συνεχίζω. 

Γράφω, μαγειρεύω , σβήνω , ξαναμαγειρεύω , στήνω , φωτογραφίζω. 

Πέφτω στη μαύρη τρύπα, αμφισβητώ , βγαίνω από τη μαύρη τρύπα , χμ , καλούτσικο είναι λέω και πατάω PUBLISH. 

TWO MINUTES ANGIE ΠΙΚΛΑ ΛΕΜΟΝΙΟΥ

(Αποκλείεται να διαβάζετε αυτό το μπλογκ και να μην κρατάτε τα άδεια όμορφα γυάλινα βαζάκια που κλείνουν καλά. Αν σας ξέρω καλά...)

Βράζω νερό στον βραστήρα και μέσα σε μιά λεκάνη βάζω δύο καθαρά βάζα γυάλινα και βραστό νερό μέχρι να καλυφθούν αυτά και τα καπάκια τους. Αφήνω για 5-10 λεπτά και στεγνώνω καλά. 

Καθαρίζω καλά με σφουγγάρι 10 μικρά λεμονάκια ή 6-8 μεγαλύτερα και αφαιρώ τις άκρες τους και όσα από τα κουκούτσια τους είναι ορατά. 

Κόβω τα λεμόνια στα τέσσσερα. 

Ρίχνω στο πάτο κάθε βάζου μιά κουταλιά σούπας αλάτι Μεσολογγίου χονδρό. 

Βάζω τα λεμόνια και με μιά κουτάλα κάθε τόσο πιέζω πολύ για να βγάλουν τον χυμό τους και να στριμωχτούν καλά-καλά. Ο χυμός τους πρέπει κανονικά να φτάνει να τα καλύψει ως πάνω, αλλιώς προσθέτω από άλλα λεμόνια. 

Προσθέτω μιά ακόμα κουταλιά αλάτι.

Κλείνω καλά. 

Αναποδογυρίζω και κουνάω τα βάζα συχνά για 48 ώρες. 

Βάζω στο ψυγείο μετά 2 μέρες και όποτε ανοίγω και τα βλέπω να λάμπουν στο πάνω πάνω ράφι του ψυγείου μου τα αναποδογυρίζω, τα κουνάω και χαμογελώ. 

Συντηρούνται 6 μήνες έτσι. 

Το καλοκαίρι θα έχω λεμόνια άν ξεμείνω στην ερημιά, τί χαρά!

Τα "μωρά" εννοείται ότι θα έρθουν μαζύ μου διακοπές! Πρώτη θέση και στις χειραποσκευές!

Να θυμίσω ότι χρησιμοποιούμε ακέρωτα ελληνικά λεμονάκια που γνωρίζουμε το παραγωγό τους...

Call Me by My True Names...

Call Me by My True Names

Do not say that I'll depart tomorrow 
because even today I still arrive.

Look deeply: I arrive in every second
to be a bud on a spring branch,
to be a tiny bird, with wings still fragile,
learning to sing in my new nest,
to be a caterpillar in the heart of a flower,
to be a jewel hiding itself in a stone.

I still arrive, in order to laugh and to cry,
in order to fear and to hope.
The rhythm of my heart is the birth and
death of all that are alive.
I am the mayfly metamorphosing on the surface of the river,
and I am the bird which, when spring comes, arrives in time
to eat the mayfly.
I am the frog swimming happily in the clear pond,
and I am also the grass-snake who, approaching in silence,
feeds itself on the frog.
I am the child in Uganda, all skin and bones,
my legs as thin as bamboo sticks,
and I am the arms merchant, selling deadly weapons to
Uganda.
I am the twelve-year-old girl, refugee on a small boat,
who throws herself into the ocean after being raped by a sea
pirate,
and I am the pirate, my heart not yet capable of seeing and
loving.
I am a member of the politburo, with plenty of power in my
hands,
and I am the man who has to pay his "debt of blood" to, my
people,
dying slowly in a forced labor camp.
My joy is like spring, so warm it makes flowers bloom in all
walks of life.
My pain if like a river of tears, so full it fills the four oceans.
Please call me by my true names,
so I can hear all my cries and laughs at once,
so I can see that my joy and pain are one.

Please call me by my true names,
so I can wake up,
and so the door of my heart can be left open,
the door of compassion.

Thich Nhat Hanh

TWO MINUTES ANGIE ΤΗΓΑΝΙΤΟ ΑΥΓΟ ΜΕ ΣΠΑΝΑΚΙ ΚΑΙ ΦΡΕΣΚΟ ΚΡΟΥΤΟΝ

Κόβω τη ψύχα από δύο φέτες ψωμί με ένα τσέρκι σε σχήμα καρδιάς και το βάζω στη τοστιέρα.

Σωτάρω γρήγορα ανακατεύοντας λίγα φύλλα φρέσκο σπανάκι με ελάχιστο βούτυρο και μιά κουταλιά παρμεζάνα σ' ένα αντικολλητικό τηγάνι.

Τηγανίζω δυό αυγά μέσα στο τσέρκι/καρδιά.

Ακουμπώ σε ένα πιάτο τις δυό καρδιές ψωμιού , μοιράζω στα δύο το σπανάκι και τα δύο αυγά.

Προσθέτω αλάτι και πιπέρι , σχοινόπρασο και έρχομαι σιγά σιγά να σας ξυπνήσω.

Fusion: θιβετιανή αγάπη, Αγιος Βαλεντίνος και αυγά μάτια

ΥΓ:(Μαμά , τό σπανάκι τί τό 'θελες πρωί-πρωί, παιδί μου βγάλτο άν δεν σ' αρέσει, μα...σπανάκι πρωί-πρωί...)